Blog: Waarom coaching niet voor iedereen is (casestudy)
Oplossing van binnenuit
Een poos geleden kwam een coachee langs, die zijn vader meenam naar het intakegesprek. Ja, je leest het goed én de coachee was qua leeftijd volwassen. Hij had al veel hulp van anderen ingeschakeld, maar kwam met het advies steeds niet verder. Ik wist direct: ‘zelfstandigheid’ is hier een thema. Deze coachee zag het na de intake in mijn praktijk desondanks niet zitten om verder te gaan. De reden? “Ik hoopte op concrete tips en had het gevoel dat ik het zelf moest bedenken”.
Ik denk dat de coachee niet doorhad dat dit voor een coach een compliment is. Als coach los je niet het probleem voor je coachee op door direct hapklare oplossingen aan te reiken. Ik vermoed dat mijn sturing op autonome keuzes van binnenuit, een onwennig en ongemakkelijk gevoel van verantwoordelijkheid gaf bij de coachee. Ik geloof namelijk dat de meest duurzame oplossing van binnenuit komt.
Van de kibbeling van de visboer naar zelf vissen
Ter illustratie, laten we honger hier als analoog nemen voor het probleem van de coachee, en ‘vis eten’ als hypothetische oplossing. Een adviseur of matige coach zou je direct de oplossing kunnen aanreiken. ‘Daar is de visboer, en die heeft goede kibbeling’. In eerste instantie smaakt de kibbeling goed, maar als je de maaltijd snel verorbert, valt hij vaak zwaar op de maag.
Vanuit coach perspectief is de vraag niet waar je de beste kibbeling vindt, maar hoe diegene zelf het beste kan leren vissen. Hoe veel honger is er eigenlijk? Welke vis wil iemand nou echt? Waar vind je dit? Wat voor hengel past daarbij? Het vinden van die vis kan wat langer duren, maar uiteindelijk zal het eten van die vis meer voldoening geven.
Deze vergelijking is treffend, omdat je als coach middels reflectie het zelfinzicht en probleemoplossend vermogen van je coachee vergroot. Zodat diegene in de toekomst beter om kan gaan met verschillende uitdagingen. Zodoende raak je als coachee sterker gemotiveerd en zelfstandiger. Terwijl je bij het puur opvolgen van adviezen van matige hulpverlening juist afhankelijker kan worden (met soms trajecten van meerdere jaren tot gevolg.
Ter onderbouwing van bovenstaande, laat wetenschappelijke onderzoek zien dat keuzes die gemaakt worden door de persoon zelf, zorgen voor een hogere intrinsieke motivatie dan als een beslissing voor hen gemaakt wordt.
Terug naar de coachsessie. Bij de besproken coachee, paste het afbreken van het traject pijnlijk en jammerlijk in zijn vermijdingspatroon van zelfstandigheid en verantwoordelijkheid, waarvoor hij kwam. Hij wilde daarbij niet zelf leren vissen om de honger te bestrijden, maar gewoon een lekker bakje kibbeling.
Kortom: Voor slechts wat psychologisch advies waarvoor je zelf geen verantwoordelijkheid hoeft te dragen of hoeft na te denken ‘vis je bij mij achter het net’. Echter, voor gericht zelfonderzoek vanuit een psychologisch kader, ben je wél aan het juiste adres. De kans is dan groter dat jij je nadien zelf ‘als een vis in het water voelt’.
Dit is trouwens ook de reden dat ik in tegenstelling tot concurrenten geen ‘jaartrajecten’ verkoop als coach. Dan ben je meestal een afhankelijkheidsrelatie aan het verkopen, gebaseerd op adviezen. Dat is in mijn ogen vooral commercieel en minder effectief. Als coach maak je jezelf overbodig voor de uitdaging die je coachee heeft en dat kan (vaak) in korter dan een jaar tijd.
Wil jij jouw eigen probleemoplossend vermogen en zelfstandigheid vergroten? Neem dan contact op.